در دکترین حقوق بشر دو ادعای اساسی و در عین حال متمایز وجود دارد که به توجیه نیاز دارند. ادعای نخست آن است که حقها به انسانها تعلق دارند و باور دوم آن است که انسانها «حق» دارند. در برداشت نخست بر این ایده و انگار مبینی است که تنها انسان است که به خودی خود و به صرف انسان بودنش دارای اهمیت اخلاقی است. موضوع پیچیدهتر دیگر آن است که گسترهی بشر در اصطلاح حقوق بشر، غالبا شفاف و روشن نیست. ممکن است برخی حقها، بی هیچ قید و شرطی به تمام بشریت تعمیم داده شوند. بهعنوان مثال حق بر شکنجه نشدن میتواند و معمولا اینگونه است، که حق همهی انسانها، صرفنظر از شرایطشان، دانسته شود اما حقهای دیگری که از آنها نیز بهعنوان حقوق بشر یاد میشود ممکن است برای همهی کسانی که از نقطهنظر زیستشناسی، انسان به شمار میآیند مورد ادعا قرار نگیرد.
دکتر شهداد شعبانی
دیدگاهتان را بنویسید