نظام بخشیدن به منابع سازمان وظیفه ی برنامه ریزان اســت که اینک می بایست نه در مسیر پیشبرد اهداف درون واحدی، بلکه در مسیری مصرف شــوند که بیش تریــن ارزش افــزوده را برای کل ســازمان فراهم آورد و مزیتی رقابتی برای تمام مجموعه فراهم آورد.
اتخاذ تصمیم بــرای انتخــاب مســیر جهت دهی بــه منابع و اولویت بندی میان مزیت های رقابتی، مهم ترین پرسشــی اســت که مدیران ارشد ســازمان ها، برنامه ریــزان و مشــاورین آن هــا بایــد در پــی پاسخ گویی به آن ها باشند. این چنین است که مدیران میانی سازمان، دیگر بر ســر آن که کدام واحد عملکرد بهتری دارد و کدام واحد باید نقش پشتیبانی را ایفا نماید، با یکدیگر مجادله نمی کنند.
مشکلات سازمان، مشــکلات تک تک مدیران، و بلکه مشــکلات تک تــک کارشناســان و کارمنــدان ســازمان خواهد شد. همگی خود را در یک نهاد منسجم می بینند و نیــک می دانند به کدام ســوی باید حرکت کنند تا ارزش های سازمان تأمین گردد. لذا یکپارچه سازی سازمان، یگانه راه رهایی از عوارض وجود زیرمجموعه هاست تا بتوان ضمن بهره برداری از مزیت برخورداری از بخش های مجــزا و حفظ اســتقلال آن هــا، از دوباره کاری پرهیــز کــرد، اطلاعــات صحیحــی در اختیار داشت، رضایت مشتری را تأمین نمود و قیمتی ، با کاهش ًعادلانه بر محصولات گذاشت و ضمنا هزینه های مربوط به اصطکاک اجزا با یکدیگر، هزینه ی نهایی تولید محصول را کاسته و بهایی کم تر از مشتری خواست.
منبع: مقاله اهـمیت یکــپارچگـــی در ســــــازمان
نویسندگان : دکتر، الهه مهرزادگان ، دکتر، افشین کازرونی
دکتر شهداد شعبانی
دیدگاهتان را بنویسید